وی معروف به مادر آفریقا و ملکه آواز آفریقایی بود.

میریام در تمام دوران آپارتاید در آفریقای جنوبی یعنی از دهه ۶۰ تا اوایل دهه ۹۰، از مخالفان جدی و سرسخت حکومت نژادپرست آفریقای جنوبی بود و مخالفت خود را با سیاست‌های تبعیض نژادی در این کشور در ترانه‌ها و آوازهایش منعکس کرده است.

آوازهای او، ترانه‌هایی در دفاع از حقوق انسانی قاره سیاه و بیانگر رنج‌ها و دردهای سیاهان است.

وی دارای صدایی گرم، پراحساس و قدرتمند بود و ترانه‌ها را با شور و حرارت بسیاری اجرا می‌کرد. میریام نه تنها در آفریقای جنوبی، مطرح بود بلکه آوازه‌ای بین‌المللی داشت و در بسیاری از کشورهای جهان کنسرت برگزار کرد.
وی نخستین زن سیاه‌پوستی بود که در سال ۱۹۶۵ به همراه هری بلافونته جایزه گرامی را دریافت کرد.

آخرین کنسرت میریام در ناپل ایتالیا بود که روز گذشته انجام شد و وی بعد از اجرا به دلیل حمله قلبی ناگهانی، به بیمارستان ناپل منتقل شد، اما در آنجا درگذشت.
این کنسرت علیه مافیا و جنایت‌های سازماندهی شده برگزار شده بود.
وزیر امور خارجه آفریقای جنوبی، مرگ میریام را مرگ یکی از بزرگ‌ترین خوانندگان زن دوران ما خواند.

سندیل مملا سخنگوی وزارت فرهنگ آفریقای جنوبی نیز درگذشت میریام را فقدانی بزرگ، نه تنها برای این کشور بلکه برای جامعه بشری دانست.

میریام ۳۰ سال در تبعید زندگی کرد و صدای او در تمام دوران تبعید، در کشورش ممنوع بود و توزیع نوارهایش جرم محسوب می‌شد.
او در سال ۱۹۸۶ به خاطر تلاش‌های صلح‌طلبانه‌اش، جایزه صلح داگ هامرشولد را به دست آورد.

وی در گفتگو با گاردین در مورد سیاسی بودن آهنگ‌هایش گفته بود: «من خواننده سیاسی نیستم. نمی‌دانم معنی این واژه چیست. مردم فکر می‌کنند که من فقط درباره آن‌چه در آفریقای جنوبی به وقوع پیوسته، می‌خوانم اما نه! من درباره زندگی خودم می‌خوانم. همه ما در آفریقای جنوبی، درباره آن‌چه که بر ما رفته و ما را آزار داده است، می‌خوانیم.»

در سال ۱۹۹۰ میریام بعد از ۳۰ سال زندگی در تبعید، به دعوت نلسون ماندلا به آفریقای جنوبی بازگشت و مورد استقبال گسترده هموطنانش قرار گرفت.