محققان اعلام کردند وجود فورانهای گازی در منطقه قطبی قمر انسلادوس می تواند نشانه ای قابل قبول بر اثبات وجود اقیانوسهای زیر زمینی در این قمر به شمار رود.

مطالعات جدید نشان می دهد آبفشانهای عظیم قمر انسلادوس می تواند از اقیانوسهای نمکی زیر سطح این قمر نشات بگیرد، ایده ای که می تواند احتمال وجود حیات در این قمر را تقویت کند.

دانشمندانی که در حال مطالعه بر روی این قمر سیاره زحل به سر می برند از ماموریت کاسینی ناسا استفاده کرده و موفق به یافتن نمک سدیم در ذرات یخی موجود در حلقه زحل شدند. محققان بر این باورند که حلقه بیرونی سیاره زحل با نام حلقه E از آب فشانهای عظیمی در منطقه قطب جنوبی انسلادوس که مواد را به فاصله ای سه برابر شعاع قمر پرتاب می کنند، به وجود آمده است.

از زمان کشف قمر انسلادوس در سال 2005 این قمر کوچک به یکی از برترین کاندیداهای وجود حیات در منظومه خورشیدی تبدیل شده است زیرا این قمر حداقل دو شرط از سه شرط وجود حیات در خود را داراست. حرارت آن متعادل بوده و ساختارهای ارگانیک کافی در آن موجود است. آخرین شرط برای اثبات وجود حیات در این قمر وجود آب مایع است که اثبات وجود این ماده با تحلیلهای آب فشانهای گازی موجود بر روی سطح این قمر که به نظر از اقیانوسهای نهانی سیاره نشات می گیرند، ممکن خواهد شد.

محققان فیزیک هسته ای موسسه ماکس پلانک اعلام کردند به طور حتم آب مایع باید در زیر سطح در حرکت باشد زیرا تنها در این صورت میزان نمک یافته شده در حلقه زحل امکان حل شدن داشته است. محققان معتقدند منابع اصلی توده های فورانهای بخار مانند یا آب فشانها در این قمر مناطقی فعال برای یافتن شواهدی بر اثبات وجود اقیانوسهای نمکی خواهد بود.

زمانی که ذرات بیرونی ترین حلقه زحل توسط تحلیلگر ذرات کاسینی مورد بررسی قرار گرفت، سدیم یکی از موادی بود که در تمامی بررسی ها در میان ذرات به چشم می خورد. کربناتها نیز از دیگر ترکیباتی بودند که قادر به پیش بینی اقیانوسهای پنهانی در انسلادوس به شمار می رفتند.

با این همه مطالعات دیگر توسط رصدخانه های زمینی تاکنون موفق به کشف سدیم در آب فشانهای انسلادوس نشده اند.

بر اساس گزارش رویترز، اطلاعات بیشتر در رابطه با انسلادوس طی ماموریت آتی به سوی این قمر در ماه نوامبر به دست خواهد آمد.

_مهر

آغاز ماموريتهاي اخير ناسا به منظور انجام مطالعات جديد بر روي کره ماه باعث شده تا به بررسي خصوصيات شگفت انگيزي از کره ماه پرداخته شود که شايد تکرار هميشگي اين حقايق ميزان توجه نسبت به ارزشهاي علمي آن را کاسته باشد.

مدارگرد اکتشافي ماه که هفته گذشته به فضا پرتاب شد سطح ماه را با جزئياتي بي سابقه نقشه برداري و ثبت خواهد کرد و حتي قادر خواهد بود مسير حرکت کاوشگرهايي را که در گذشته بر روي اين کره حرکت کرده اند را به ثبت برساند.

مدارگرد ديگر اين ماموريت نيز طي دو مرحله با حفره شاکلتون در قطب جنوبي ماه برخورد خواهد کرد تا دانشمندان بتوانند موادي را که در نتيجه برخورد به بيرون پرتاب مي شوند را مورد مطالعه قرار دهند. تمامي اين هزينه ها و تلاشها با هدف کشف اطلاعات بيشتر و جديدتر از قمر زمين است تا دانشمندان بتوانند ساختار اصلي اين کره، تاريخچه دقيق آن و احتمال وجود آب در حفره هاي تاريک و مرموز ماه را کشف کنند.

نشريه لايو ساينس پس از آغاز ماموريتهاي جديد ناسا در راستاي بازگرداندن انسان به کره ماه، به بررسي 10 حقيقت شگفت انگيز درباره ماه پرداخته است.

ماه در نتيجه برخوردي شکل گرفته است که از آن با نام برخورد عظيم يا برخورد بزرگ ياد مي شود. اخترشناسان به منظور توضيح اين پديده نظريه اي را با اين مضنون ارائه کرده اند: در حدود 4.6 بيليون سال پيش، جسمي عظيم در ابعاد سياره مريخ اندکي پس از شکل گيري خورشيد و منظومه خورشيدي با زمين برخورد کرده است. در نتيجه اين برخورد ابري از صخره هاي تبخير شده مرکب از اجرام کيهاني و بدنه زمين به مدار خارجي زمين پرتاب شد. اين ابر به تدريج سرد و فشرده شده و حلقه اي کوچک را از اجرام جامد تشکيل داد که با جمع شدن اين اجرام در کنار يکديگر ماه کنوني شکل گرفت.

هر روز و طي زمانهاي متغير ماه از سمت شرق طلوع کرده و در سمت غرب غروب مي کند. فرايندي که شباهت زيادي به روند حرکتي خورشيد و ديگر ستاره ها دارد.

زمين در حال چرخش بر محور خود در جهت شرق است که اين پديده باعث نمايان شدن اجرام کيهاني و ناپديد شدن آنها در طول زماني معين مي شود. کره ماه نيز طي هر 29.5 روز سفري مداري حول زمين دارد که اين حرکت تدريجي در آسمان رو به شرق صورت مي گيرد. به همين دليل است که طلوع ماه در برخي روزها با 50 دقيقه تاخير صورت مي گيرد. اين شيوه حرکتي همچنين مي تواند دليل طلوع گاه به گاه زودهنگام ماه در هنگام عصر و يا در طول روز را توضيح دهد.

برخلاف آنچه به نظر مي آيد، ماه هيچ وجه تاريکي ندارد. ماه تنها وجه دور افتاده اي دارد که امکان مشاهده آن از زمين وجود ندارد. دليل اين پديده به زمانهاي گذشته باز مي گردد. در گذشته هاي دور تاثيرات گرانشي زمين باعث کند شدن چرخش ماه حول محور خود شد. به محض اينکه چرخش ماه به اندازه اي کند شد تا با دوره چرخشي خود به دور زمين انطباق پيدا کند، تاثير گرانشي زمين بر روي ماه تثبيت شد. به همين دليل ماه در حال حاضر يک بار به دور زمين چرخيده و يک بار حول محور خود حرکت مي کند و به دليل اينکه هر دو اين چرخشها در زماني واحد شکل مي گيرند، زمين تنها قادر به مشاهده يک وجه از کره ماه خواهد بود.

کره ماه 27 درصد از ابعاد زمين را با جرمي کمتر تشکيل مي دهد. در عين حال گرانش موجود در کره ماه تنها 1.6 گرانش کره زمين اندازه گيري شده است. به همين دليل در صورتي که تکه سنگي در کره ماه از بالا به پايين پرتاب شود، سرعت سقوط آن بسيار کمتر از سرعت سقوط همان سنگ در زمين خواهد بود. همچنين در صورتي که وزن فردي در روي زمين 68 کيلوگرم باشد، همان فرد در کره ماه 11 کيلوگرم وزن خواهد داشت.

مدار حرکت ماه به دور زمين بر خلاف باور بسياري بيضوي است و نه دايره. به همين دليل فاصله ميان مرکز زمين و مرکز ماه طي هر يک از دوره هاي کامل چرخش ماه، متغيير است. در نزديکترين فاصله ماه به زمين که اصطلاحا حضيض خوانده مي شود فاصله اين دو جرم کيهاني از يکديگر 363 هزار و 300 کيلومتر خواهد بود. اين فاصله در نقطه عکس، يعني در دورترين فاصله ممکن به 405 هزار و 500 کيلومتر افزايش پيدا مي کند. به بياني ديگر زمانيکه ماه در نزديکترين فاصله خود از زمين کامل شود، 14 درصد بزرگتر ديده شده و درخشش آن 30 درصد افزايش خواهد يافت.

حفره هاي موجود در سطح کره ماه مي تواند گذشته سخت اين کره را به خوبي آشکار سازد. به دليل نبودن نزديک به مطلق اتمسفر در ماه و کم بودن فعاليتهاي دروني در اين کره، تعداد حفره هايي که در اثر برخوردهاي شديد در بيليونها سال پيش در ماه به وجود آمده اند رکورد منحصر به فردي را به ثبت رسانده اند.

با تخمين تاريخ حفره هاي ماه، دانشمندان دريافته اند که سياره زمين به همراه قمر خود در حدود چهار بيليون سال پيش تحت بمباران شديد کيهاني بوده است.

ماه شکل کروي و دوار ندارد بلکه تخم مرغي شکل است. در صورتي که ماه با دقت مورد مطالعه قرار گيرد مي توان ديد که مرکز ماه درواقع مرکز هندسي اين قمر به شمار نمي رود و در واقع با مرکز واقعي کره دو کيلومتر فاصله دارد.

فضانوردان ماموريت آپولو طي بازديد خود از کره ماه از لرزه نگار استفاده کرده و دريافتند اين جرم خاکستري جرمي مرده به شمار نمي رود. ماه لرزه هاي کوچک از کيلومترها پايين تر از سطح خارجي ماه سرچشمه مي گيرند و اينگونه به نظر مي رسد اين لرزه ها تحت تاثير کشش گرانشي زمين به وجود مي آيند. شکستگي هاي کوچک و فوران گاز از نشانه هاي وجود ماه لرزه در اين کره درخشان است.

دانشمندان بر اين باورند ماه نيز داراي هسته اي داغ و مذاب مشابه زمين است. اما اطلاعات به دست آمده از کاوشگر سازمان ناسا در سال 1999 نشان مي دهد که ماه داراي هسته اي بسيار کوچک بوده که تنها دو تا چهار درصد از جرم کلي ماه را تشکيل مي دهد. اين ابعاد در برابر ابعاد هسته زمين که 30 درصد از جرم کلي زمين را تشکيل مي دهد کاملا ناچيز است.

عامل اصلي جزر و مدهاي موجود در زمين با در نظر نگرفتن تاثيرات اندک خورشيد، کره ماه است. گرانش ماه باعث ايجاد کشش بر روي اقيانوسهاي زمين مي شود. در ماه جديد و کامل، خورشيد، زمين و ماه در يک رديف قرار مي گيرند که اين پديده جزر و مد بيشتري را نسبت به شرايط عادي به وجود مي آورد. زماني که ماه در تربيع اول يا آخر قرار دارد خفيف ترين جزر و مد به وجود مي آيد. چرخش 29.5 روزي ماه به دور زمين کاملا دوره اي نبوده و در نزديکترين موقعيت ماه نسبت به زمين بيشترين جزر و مدها به حالت جهشي افزايش پيدا مي کنند که به اصطلاح جزر و مد جهشي حضيضي خوانده مي شوند.

از ديگر تاثيرات جالب توجه کششهاي قمري اين است که ماه طي اين جزر و مدها قسمتي از انرژي زمين را مي ربايد که اين پديده باعث کاهش 1.5 ميلي ثانيه اي سرعت زمين در هر قرن مي شود.

با توجه به آنچه گفته شد، ماه سالانه مقاديري از انرژي زمين را ربوده و از آن براي بالا کشيدن خود به اندازه چهار سانتيمتر در بالاترين مدارش استفاده مي کند. محققان معتقدند ماه زماني که در حدود 4.6 بيليون سال پيش شکل گرفته است، فاصله اي برابر 22 هزار و 530 کيلومتر از زمين داشته است که اين فاصله اکنون به 450 هزار کيلومتر افزايش پيدا کرده است.

در عين حال سرعت چرخش زمين رو به کندي است و به همين دليل روزهاي زمين رو به طولاني تر شدن گذاشته اند. به تدريج صعود کشش سياره زمين در ميان يک خط فرضي ميان مرکز زمين و ماه انباشته خواهد شد و به اين شکل تغييرات چرخش سياره اي زمين متوقف خواهد شد. در اين صورت يک روز زمين برابر يک ماه خواهد شد. در صورت وقوع چنين پديده اي که احتمال آن به بيليونها سال در آينده نسبت داده شده است، يک ماه زمين بسيار طولاني شده و ماه به تدريج فاصله خود را از زمين افزايش خواهد داد.

دانشمندان موسسه علوم سیارات فراخورشیدی ناسا، در برنامه تحقیقاتی خود توانستند در قلب کهکشان مارپیچ راه شیری، مجموعه‌ای آشفته از ستارگان، گرد و غبار، گاز و یک سیاهچاله بسیار بزرگ را شکار کنند.

این محققان با استفاده از رصدهای تلسکوپ فضایی اسپیتزر نشان دادند که شرایط مرکز این کهکشان بسیار آشفته است و بادهای ستاره‌ای بسیار پر قدرت و شوک‌های موجی قوی، این منطقه را احاطه کرده‌اند.

ستاره‌شناسان دریافتند که ستاره‌ها می‌توانند در این مکان آشفته و پر هرج و مرج شکل گیرند و متولد شوند.

این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "این ستاره‌ها شبیه به سوزن‌هایی در یک کوه کاه هستند. هیچ راهی برای رصد آنها با استفاده از نور مرئی وجود ندارد چرا که گرد و غبار زیاد این منطقه از راه شیری، مانع عبور نور می‌شود. به همین منظور ما از دستگاه‌های فروسرخ تلسکوپ فضایی اسپیتزر استفاده کردیم."

هسته کهکشان راه شیری یک منطقه اسرارآمیز در فاصله حدود 600 سال نوری از زمین است. در این هسته در حدود 10 درصد از تمام گازهای موجود در کهکشان راه شیری جمع شده‌اند.

به گزارش ماهنامه نجوم، در تحقیقات اخیر، این دانشمندان موفق شدند بیش از 100 جسم ستاره‌ای بسیار جوان را شناسایی کنند که جوان‌ترین آنها در حدود کمتر از یک میلیون سال سن دارد.

دانشمندان موفق به تولید سریعترین و حساس ترین دوربین نجومی جهان شدند که می تواند در ثانیه هزار و 500 تصویر با کیفیت عالی را از کم نورترین اجرام کیهانی به ثبت برساند.

اولین تصویر 240 در 240 پیکسل این دوربین با همکاری سازمان ESO و دانشمندان مرکز ملی CNRS به ثبت رسید.

عملکرد این دوربین با عملکرد هیچ یک از دوربینهای نجومی موجود در جهان قابل مقایسه نیست زیرا این دوربین قادر است به بسیاری از مناطق قابل مطالعه در جهان هستی نفوذ کرده و تصاویر با ارزشی را به ثبت برساند.

دوربین Ocam قسمتی از نسل دوم یکی از تجهیزات تلسکوپ VLT به نام اسفیر است. اسفیر که در تاریخ 2011 نصب خواهد شد تصاویری از سیاره های فراخورشیدی عظیم که در نزدیکی ستاره ای در حرکتند به ثبت خواهد رساند.

دوربینی پر سرعت مشابه دوربین Ocam نیازمند تجهیزات انطباق نوری است تا بتواند تاثیرات تار کننده اتمسفر زمین بر روی تصاویر را از بین برده یا کاهش دهد. این اختلال اتمسفری باعث می شود ستاره ها به شکلی که از روی زمین دیده می شوند، تلالو داشته باشند.

دوربین Ocam به همراه ردیاب CCD220 توسط شرکتی انگلیسی تولید شده در حال حاضر عنوان سریعترین و حساس ترین دوربین نجومی جهان را به خود اختصاص داده است.

شايد يكي از دلايلي كه هنوز نشانه حيات در مريخ يافت نشده اين باشد كه در طول 20سال گذشته ناسا هيچ ماموريت فضايي ديگري در اين سياره انجام نداده است.

اما از طرفي نتيجه تحقيقات ناسا اندكي گيج‌كننده به‌ نظر مي‌رسد چراكه اگر به واقع روي اين سياره هيچ نشانه‌اي از حيات وجود نداشته باشد قاعدتاً بايد برخورد ستاره‌هاي دنباله‌دار و سياره‌هاي كوچك‌تر به مريخ مقداري مواد آلي روي سطح آن باقي بگذارد.

برخي دانشمندان مي‌گويند عناصر آلي ممكن است از طريق رخدادهاي طبيعي از بين رفته باشند.

يكي از محققان ناسا سال گذشته در بررسي نمونه خاك مريخ به‌طور اتفاقي دريافت كه ممكن است تركيب آلي «پركلرات» در خاك اين سياره وجود داشته باشد.

پركلرات در دماي پايين نسبتاً بي‌ضرر است اما در دماي چند صد درجه سانتي‌گراد مقدار زيادي اكسيژن آزاد خواهد كرد كه اگر در مجاورت مواد قابل اشتعال قرار بگيرد آنها را خواهد سوزاند و درست به همين دليل است كه از اين تركيب براي پرتاب موشك استفاده مي‌شود.

گروه تحقيقاتي ناسا همچنين نمونه خاك مريخ را در درجه حرارتي كه در آن تصعيد شده و به‌صورت گاز در مي‌آيد مورد بررسي قرارداده و دريافته‌اند پس از احتراق هيچ‌گونه آثاري از مواد آلي در آن يافت نمي‌شود.

آنها مي‌گويند: حتي اگر مقدار پركلرات و يا مواد آلي ديگر در خاك بسيار اندك باشد، دليل بر عدم‌ وجود آن نيست و شايد ما در تحقيقات خود راه اشتباه را رفته باشيم.

اما اكنون اين احتمال براي آنها مورد توجه قرارگرفته كه راهپيمايي روبات‌ها روي سطح اين سياره نيز ممكن است تركيبات آلي مورد نظر را از بين ببرد چراكه ممكن است فعاليت آنها موجب بالارفتن دماي خاك شده و تركيبات موجود در آن را متصاعد كند.

درهرحال اين گروه تحقيقاتي قصد دارند پيش از آنكه وجود حيات در اين سياره را به كلي منتفي بدانند تحقيقات پيچيده‌تري را اين بار روي سنگ‌هاي سياره مريخ انجام دهند تا شايد بتوانند اثري از نمك كربنات، پركلرات يا اكسيد آهن كه همگي داراي نشانه‌هاي وجود حيات هستند پيدا كنند.

 دانشمندان دانشگاه نیو ساوث ولز به منظور یافتن بهترین موقعیت رصد ستاره ها در قطب جنوب موفق به یافتن شفاف ترین قسمت آسمان شدند.

شفاف ترین قسمت آسمان برای انجام مطالعات اخترشناسی کشف شد. محققان دانشگاه نیو ساوث ولز استرالیا در تلاش برای یافتن پاکترین قسمت آسمان در فلات جنوبگان از رصد ترکیبی ماهواره ها و ایستگاه های زمینی استفاده کرده و عوامل مختلفی را که بر دید تلسکوپکها تاثیر منفی دارند از قبیل بخار آب، سرعت باد و اختلالات اتمسفری را مورد ارزیابی قرار دادند.

محققان با توجه به نتایج دریافتند در قسمتهایی از سیاره زمین که با صفحات یخی پوشانده شده اند لایه هوای نزدیک به فلات سردتر از لایه های بالایی هوا بوده و این پدیده لایه ای معکوس به وجود می آورد که در کنار بادهای قدرتمند محلی اغتشاشات جدی را برای دید تلسکوپها به وجود می آورد.

تحلیلهای محققان نشان می دهد که لایه وارونه تنها 20 متر ضخامت داشته و در صورتی که بتوان تلسکوپی را بر فراز آن قرار داد کمترین میزان اختلال دید در برابر میدان دید تلسکوپ قرار خواهد گرفت.

چنین موقعیتی می تواند برای بهبود مطالعه تولد ستاره ها بسیار موثر باشد زیرا به صورت عادی بخار آب موجود در اتمسفر نشانه های تابشی ابرهای مولکولی در مناطق شکل گیری ستاره ها در کهکشان راه شیری را فیلتر می کنند اما هوای جاری بر فراز لایه وارونه به اندازه ای خشک است که امکان مشاهده محدوده ستاره های تازه متولد شده نیز وجود خواهد داشت.

در حال حاضر منطقه ای که ارتفاع مناسب را برای نصب تلسکوپ در قسمت شقاف آسمان دارد منطقه Dome A نام دارد که چینی ها ایستگاه تابستانه ای را به همراه تلسکوپی روباتیک در آن نصب کرده اند. با این حال منطقه ای دیگر در 150 کیلومتری جنوب غرب این محدوده وجود دارد که دانشمندان پس از اندازه گیری های مورد نیاز به بررسی امکان احداث رصد خانه در آن منطقه خواهند پرداخت.

با این همه زندگی تلسکوپها در فلات جنوبگان با مشکلات جدی مواجه است. از جمله این مشکلات احتمال یخ زدن شیشه ها و عدسی های تلسکوپها است که کنترل و جلوگیری از یخ زدگی آنها امری بسیار مشکل خواهد بود.

محققان معتقدند برای مطالعه آسمان در منطقه ای به سردی قطب جنوب باید از تلسکوپهایی چند منظوره با خصوصیت تلسکوپهای فضایی استفاده کرد زیرا این تلسکوپها در برابر تغییرات شدید حرارت محیط از مقاومت بالایی برخوردارند.

_مهر

تحقیقات جدید نشان می دهد طی ماموریتهای فضایی اکثر فضانوردان به سردردهای شدیدی دچار می شوند که در برخی مواقع شدت سردرد قدرت انجام هر حرکتی را از آنها سلب می کند.

بر خلاف نظریه های رایج، سردرد در فضا تحت تاثیر بیماریهای ناشی از حرکت فضاپیما نیست بلکه این پدیده در اثر افزایش فشار خون و زیاد شدن جریان خون در رگهای مغزی به وجود می آید.

گروهی از دانشمندان دانشگاه ندرلند با تحقیق بر روی فضانوردان زن و مردی که در ایستگاه بین المللی فضایی اقامت داشته اند دریافتند که 12 فضانورد از میان 17 نفر 21 بار به سردرد دچار شده اند که 9 سردرد در طی پرتاب فضاپیما، 9 سردرد در هنگام اقامت در ایستگاه، یک سردرد در هنگام راهپیمایی در خارج از ایستگاه و دو سردرد در هنگام فرود فضاپیما رخ داده است.

دو سوم این سردردها خفیف و بیشتر آنها ملایم بوده اند. اما 6 درصد از آنها بسیار شدید بوده اند به طوریکه تنها کاری که فضانورد توانایی انجام آن را داشته خوابیدن بوده این در حالی است که هیچ یک از این فضانوردان سابقه چنین سردردهایی را در زمین نداشته اند.

تحقیقات نشان می دهد که تغییرات شدید حرکتی که معمولا نشانه هایی مانند تهوع و سرگیجه را به دنبال دارد، دلیل بروز این سردردها نبوده است و تنها دو مورد سردرد که هر دو در زمان پرتاب فضاپیما رخ داده اند با علائم ناشی از تغییرات حرکتی همخوانی داشته اند.

 شدت جریان خون در شرایط خلا در قسمتهای فوقانی بدن انسان افزایش پیدا می کند. تغییر ناگهانی در خون جاری در مغز می تواند باعث افزایش فشار دردناکی در جمجمه شود. همچنین شرایط خلا با کاهش اکسیژن رسانی در بدن ارتباطی مستقیم دارد که این امر می تواند دلیلی قابل قبول برای بروز این سردردهای آزار دهنده باشد.

فضانوردان معمولا نسبت به اعلام شرایط فیزیکی که در فضا با آن دست به گریبانند تمایلی ندارند زیرا نگرانند تا به دلایل پزشکی از ماموریتهای آتی باز داشته شوند به همین دلیل دانشمندان تضمین داده اند تا نام افرادی که در این تحقیقات شرکت داشته اند مخفی باقی بماند.

به دلیل بالا بودن آمار سردردها در میان فضانوردان می توان گفت که سردردهای فضایی پدیده ای رایج در میان فضانوردان است که بیشتر اوقات آنها را از انجام فعالیتهای خود ناتوان می کند.

محققان دانشگاه ندرلند معتقدند این نوع از سردرد باید در طبقه ای مجزا از اختلالات منسوب به سردرد و با نام "اختلالات تعادل حیاتی" طبقه بندی شوند. تعادل حیاتی به این معنی است که بدن توانایی تنظیم خود را با تغییرات محیطی خارجی داشته باشد.

تحقیقات محققان دانشگاه کالج لندن نشان می دهد فضانوردانی که در آینده به سفرهای طولانی مدت در فضا بپردازند به تدریج موهای خود را از دست داده و قد کوتاه و چاق خواهند شد.

محققان معتقدند پروازهای طولانی به فضا در آینده نه تنها تاثیر مثبتی بر روی زیبایی فضانوردان نخواهد داشت بلکه در اثر این پروازها فضانوردان قد کوتاه، چاق و طاس خواهند شد.

شرایط خلا انسان را کوتاه قد نگاه داشته و باعث می شود ماهیچه ها و استخوانهای بدن رشد بسیار اندکی داشته باشند. همچنین صورت این افراد حالتی پف کرده به خود گرفته و به دلیل وجود جریانهای شدید خونی در جمجمه، نیاز به عایق سرمایی به نام موی سر در انسان از بین خواهد رفت.

محققان دانشگاه کالج لندن بر این باورند با وجود عدم نیاز به حرکت شدید در شرایط خلا و محیطی که حرارت آن همیشه معتدل است فضانوردان زن و مرد آینده بسیار چاق خواهند شد. همچنین جریان بسیار بالای خون در جمجمه نیاز به مو و نبودن تهدید برای چشمها نیاز به مژه را از بین برده و بر این اساس می توان گفت فضانوردان آینده کاملا طاس می شوند.

این ظاهری است که دانشمندان برای بیگانگانی که احتمال یافتن آنها در سیاره های مشابه زمین همچنان در سطح افسانه باقی مانده است نیز تصور می کنند. به گفته دانشمندان پروژه هایی که برای یافتن سیاره های شبه زمینی طی سال جاری شکل گرفته ممکن است با موفقیت مواجه شود اما نزدیک ترین ستاره ای که احتمال داشتن سیاره ای مشابه زمین را دارد بسیار دورتر از آن است که نسل کنونی بشر قادر به سفر کردن به آن باشد.

بر همین اساس دانشمندان معتقدند اولین بشری که به سیاره ای شبه زمینی پا بگذارد ممکن است موجوداتی با ظاهری بسیار تکان دهنده را ملاقات کنند.

دو دانشمند آمریکایی با هدف تحقق رویای سفرهای بین ستاره ای درحال بررسی امکان دستیابی به سرعتی فراتر از سرعت نور هستند.

 جرالد کلور و ریچارد آبیوسی مدعی شده اند که با دستکاری جزئی از فضا از طریق یک تمرکز انبوه انرژی می توان حبابی را ایجاد کرد که توانایی هل دادن فضاپیماها را با سرعت فراتر از سرعت نور دارد. این اثر کاملا شبیه به اثر موج سواری است. پیش فرض لازم برای مطالعات این دو دانشمند "ام- تئوری" است. ام- تئوری، توسعه جدید تئوری فشار است که برپایه آن می توان ابعاد جهان را به یازده افزایش داد. (درحال حاضر جهان چهار بعد دارد).

در حقیقت با مداخله بعد یازدهم می توان انرژی لازم برای این "سوپر رانش" را تامین کرد. به همین روش نیز می توان گسترش جهان پس از بیگ بنگ را مشاهده کرد.

 تئوری نسبیت عمومی انیشتین شامل احتمال فرا رفتن از سرعت نور نمی شود اما تائید می کند که برای این کار به یک انرژی نامحدود نیاز است که به گفته این دو دانشمند این انرژی تنها در جرم داخلی سیاره مشتری می تواند وجود داشته باشد.

این دو دانشمند معتقدند که سفر بین ستاره ای و کشف دنیاها و تمدنهای جدید می تواند چیزی فراتر از فیلمهای علمی تخیلی تبدیل شود اما قبل از هر چیز باید به فناوری دست یافت که توانایی تامین این انرژی را داشته باشد.

دانشمندان ناسا نگران برخورد شهاب سنگی به طول 300 متر به زمین هستند.

دانشمندان تخمین زده اند که این جرم آسمانی که " آپوفیس " نام دارد در سال 2029 از فاصله 30 هزار کیلومتری رد شده و به زمین برخورد نخواهد کرد .

اما نگرانی دانشمندان این است که این شهاب سنگ پس از اینکه به سمت خورشید حرکت کند ،در اثر نیروی مغناطیسی این ستاره تغییر مسیر داده و مجددا به سمت زمین خواهد آمد . تخمین دانشمندان این است که آپوفیس در سال 2036 و پس از تغییر جهت احتمالا به نقطه نامعلومی از زمین برخورد خواهد کرد .

اگر این جرم آسمانی به منطقه ای اقیانوسی از زمین برخورد کند احتمال یک " سونامی " بسیار شدید می رود و در صورتی که به نقطه ای از زمین برخورد کند تاثیراتی همچون یک زلزله 8 ریشتری خواهد داشت که اثر تخریبی آن 65 هزار برابر بمب اتمی خواهد بود که در سال 1945 در شهر هیروشیما منفجر شد .در این صورت در شعاع 300 کیلومتری هیچ موجود جانداری باقی نخواهد ماند .

دانشمندان سرعت حرکت این شهاب سنگ در صورت برخورد با زمین را 50 کیلومتر در ثانیه تخمین زده اند . نگرانی دیگر آنها از برخورد آپوفیس به زمین ،تاثیرات جوی و زیست محیطی پس از این برخورد خواهد بود . ممکن است در اثر شدت این برخورد تغییراتی در جو زمین همچون غبار شدید به وجود آید که نور رسانی خورشید را با اختلال مواجه کند.

125 میلیون سال قبل برخورد یک شهاب سنگ عظیم به زمین علاوه بر اینکه نسل جاندارانی همچون دایناسورها را منقرض کرد باعث ایجاد یک عصر یخبندان چند صد هزار ساله شد که اکثر موجودات زمین را منقرض ساخت.

اگر مسیر حرکت این شهاب سنگ به خوبی قابل پیش بینی و اندازه گیری باشد امید دانشمندان این است که بتوانند با شلیک موشک هایی مسیر آن را عوض کرده و مانع برخورد آن با زمین شوند . اما نگرانی اصلی این است که پس از عبور این شهاب سنگ ازفاصله 30 هزار کیلومتری زمین در سال 2029 ، مسیربازگشت مجدد آن به زمین در سال 2036 کمتر قابل پیش بینی است.

نگرانی دیگر دانشمندان در سال های اخیر از فاصله گرفتن ماه از زمین است . قمر ماه هر ساله حدود 4 سانتی متر از زمین دورتر می شود و این دوری سبب می شود که از سرعت حرکت وضعی زمین (حرکت زمین به دور خودش ) کاسته شود . نگرانی دانشمندان این است که هر چه سرعت حرکت زمین به دور خودش کمتر شود نیمکره ای بیشتر در معرض نور خورشید خواهد بود و نیمکره ای کمتر و این با گرم تر بودن نیمکره ای از زمین و سردتر شدن نیمکره ای دیگر ،اکو سیستم طبیعی زمین را به هم خواهد زد.

این نگرانی ها جدای از نگرانی هایی است که در اثر افزایش تصاعدی گازهای گلخانه ای و گرمایش زمین ، این کره خاکی قابل حیات را در معرض تهدید قرار داده است. دمای زمین به نسبت 100 سال پیش بیش از 4 در جه گرم تر شده است و تخمین شده می شود که اگر اقداماتی جدی در کاهش تولید گازهای کربنیک صورت نپذیرد تا پایان قرن حاضر پدیده های طبیعی همچون قطب ها و تمامی جانداران ساکن در آنها در معرض تهدید جدی خواهند بود .

عصر ایران

بعد از آنکه NASA تصاويري از سطح سياره مريخ تهيه کرد، محققين متوجه وجود يک جمجمه يک موجود مريخي شدند. در نظر اول آن به شکل يک تکه سنگ بنظر مي آيد ولي با دقت بيشتر دريافتند که يک جمجمه است. عرض آن 15 سانتي متر و فاصله چشم ها 5 سانتي متر است. حجم اين جمجمه 1400 سي سي مي باشد. اين جمجمه داراي يک دهان کوچک است که براين اساس بنظر مي رسد گوشتخوار باشد.

کاوشگر اسپیریت ناسا تصویری عجیب به زمین ارسال کرده است که بحث بر سر وجود موجودات فضایی را تازه کرده است. در این تصویر می توان شکلی جمجمه مانند را دید که به اعتقاد برخی این حجم مریخی می تواند جمجمه یک موجودی فضایی باشد.

جستجوگران موجودات فضایی ادعا می کنند جمجمه موجود فضایی را در تصاویری که ماهواره ناسا از این سیاره بازتابانده است مشاهده کرده اند.

 شايد بايد در اينجا مكث كرده و در مورد اين دوران كه تقريباً در وراي قدرت درك ماست بينديشيم. ما در مورد واقعه اي صحبت مي كنيم كه 4500 ميليون سال قبل رخ داده است. ما مي توانيم اين عدد را بوسيله ي روش راديواكتيو تعيين سن ، كه بر روي سنگهاي سطح ماه انجام شده، اندازه بگيريم. مي توانيم اين عدد را بنويسيم و در مورد آن صحبت كنيم، اما تصور آن خيلي مشكل است. زيرا ربط دادن آن به سرگذشت انساني مان آسان نيست. شايد شانس اقامت شما روي زمين 100 سال باشد، بنابراين نمي توانيد مدت زماني برابر يك ميليون سال را تصور كنيد. 4500 ميليون سال، حدود 45 ميليون بار بزرگ تر از 100 سال است. اگر مثل شخصيتهاي سينمايي، مي توانستيد در يك كپسول زمان به گذشته سفر كنيد و در هر ثانيه به اندازه ي يك سال به عقب بر مي گشتيد، آنگاه براي رسيدن به دوران كرتاسه و سلام كردن به نوعي دايناسور به نام «تيرانوساروس ركس»، شش سال بايد درون كپسول زمان مي مانديد، و

براي بازگشت به زمان تولد زمين، بايد 150 سال درون كپسول منتظر مي مانديد. ما در مورد مدت زماني بسيار بسيار طولاني صحبت مي كنيم. گونه ي انساني ما، «هوموساپيانس»، تا به امروز، تقريباً 200000 سال در روي زمين بوده است، زماني كه از لحاظ دوران حياتي ما بسيار طولاني است. ولي در مقايسه با بازه هاي زماني زمين شناختي، ما موجوداتي محسوب مي شويم كه به تازگي روي زمين به وجود آمده ايم. اگر تاريخ زمين از ابتدا تا انتها به اندازه ي يك فيلم سه ساعته بود، گونه ي ما تنها در ثانيه ي آخر فيلم نقش بازي مي كرد! اگر در انتهاي تماشاي فيلم تنها يك پلك بزنيد، تمام تاريخ بشر را كه تنها يك ثانيه طول مي كشد از دست خواهيد داد!

آن برخورد خراشاني كه ماه را بوجود آورد، انرژي زيادي ايجاد كرد و بخش بزرگي از مواد سطح زمين و جسم برخورد كننده را، تبخير كرد. در اين فرآيند همچنين چرخش زمين سرعت بيشتري پيدا كرد و در نتيجه، طول روز فقط

چند ساعت شد. اين برخورد همچنين محور چرخشي زمين را كج كرد. به همين دليل اين محور با صفحه ي گردش زمين به دور خورشيد زاويه ي قائمه نمي سازد. البته ما بايد ممنون اين برخورد باشيد، زيرا با كج شدن محور زمين، فصلهاي زيبا و حيات بخش روي زمين بوجود آمدند. مواد سطح زمين كه بوسيله ي گرماي عظيم توليد شده توسط برخورد ذوب شده بود، به سوي فضا پاشيده شد و يك ديسك چرخان در اطراف زمين تشكيل داد، ماه را بوجود آورد. همانطور كه سيارات از ديسك چرخان مواد در اطراف خورشيد بوجود آمدند.

تبیان

تلسکوپ هابل 20 ساله شد تلسکوپ فضایی هابل پس از گذشت 20 سال از زمان آغاز مأموریت خود، همچنان یکی از مهمترین و ارزشمندترین سازه های دست بشر به شمار می رود که امکان دستیابی به غیر ممکن ترین اطلاعات و تصاویر را برای زمینیان به ارمغان آورده است.

پرتاب تلسکوپ فضایی هابل در 24 آپریل سال 1990 آغاز دورانی جدید از رصد اعماق فضا به شمار می رود که توانست چشم زمینیان را به سوی جهانی باز کند که تاکنون نادیده باقی مانده بود.

تلسکوپ سازمان ناسا که به احترام اخترشناس آمریکایی ادوین هابل، نام گذاری شده بود به کمک شاتل دیسکاوری در مدار زمین قرار گرفت. صرف نظر از برخی اختلالات اولیه و مشکلاتی که اخیرا برای این سازه به وجود آمده است، هابل همچنان تاج جواهرنشانی بر تارک فروانروایی ناسا به شمار می رود.

باوجود اینکه این تلسکوپ اولین تلسکوپ فضایی جهان به شمار نمی رود، اما پیچیده ترین دست ساز بشر تا آن زمان به شمار می رفت که قادر به نمایش جزئی ترین و بی نظیرترین تصاویر از جهان هستی بود. تصاویری که توسط هابل ارسال شده است نه تنها در مطالعات فضایی پیشرفتی بزرگ به شمار می رود، بلکه به دلیل زیبایی غیرقابل وصف باعث افزایش علم نجوم در میان جوامع مختلف شده است.

نظریه استفاده از رصد خانه فضایی به دهه 1920 و زمانی باز می گردد که مهندس موشکی آلمانی هرمان اوبرث امکان ارسال راکتی را در میان کهکشان مورد بررسی قرار داد. در سال 1946 لیمن اسپیتزر متخصص فیزیک اختری با برشمردن فواید استفاده از چنین سیستمی اظهار داشت با ارسال تلسکوپ فضایی به مدار زمین می توان اختلالات تصویری اتمسفر زمین را از بین برده و با شفافیت بیشتری بر روی اجرام کیهانی دوردست تمرکز کرد. در واقع عدم حضور اتمسفر امکان رصد پرتوهای نامحدود مادون قرمز و ماورا بنفش را به وجود می آورد.

اسپیتزر که یکی از مشتاقترین طرفداران تلسکوپهای مدارگرد فضایی به شمار می رود، به تدریج هیئتی را که در نهایت به شکل گیری تلسکوپ هابل منجر شد، تشکیل داد. یکی از مشکلاتی که بر سر راه تولید هابل قرار داشت عدم توجه سیاستمدارانی بود که تامین بودجه این پروژه را به عهده داشتند به طوریکه در سال 1974 پروژه هابل به دلیل کمبود بودجه به شدت تحت فشار قرار گرفت. پس از گذشت چندین سال و تنها با 36 میلیون دلار بودجه که نیمی از مبلغ سرمایه مورد نیاز به شمار می رفت، پروژه بار دیگر از سر گرفته شد.

در نهایت تلسکوپ هابل با ویژگی هایی محدودتر از آنچه در ابتدا تصور می رفت ساخته شد. با این وجود خصوصیات خلاقانه بیشماری در ساخت این تلسکوپ به کارگرفته شد که از جمله مهمترین آنها می توان به امکان تعمیر و ارتقا سیستمهای مختلف تلسکوپ توسط فضانوردان اشاره کرد.

از دیگر مشکلاتی که در مسیر موفقیت پروژه هابل قرار داشت خطا در ساخت آیینه اصلی تلسکوپ بود که باعث ایجاد کدری در تصاویر و شکل گیری چندین مأموریت برای تعمیر اختلال به وجود آمده شد. پس از حل مشکل آینه، هابل در نهایت فعالیت خود را آغاز کرده و تاکنون با موفقیت آن را ادامه داده است. از موفقیتهای چشمگیر این تلسکوپ می توان به ایجاد زمینه مناسب برای اندازه گیری سن دقیق کهکشانهای دوردست، تأیید وجود انرژی تاریک و در نهایت ثبت زیباترین تصاویری که تا به حال بشر از جهان هستی مشاهده کرده است، اشاره کرد.

اختلالات اخیری که برای هابل پیش آمده است در نهایت و پس از مواجه با تأخیرهای طولانی و متعدد، طی مأموریت تعمیری 4 در ماه آینده و برای آخرین بار رفع خواهد شد. پس از اتمام ماموریت هابل، این تلسکوپ تاریخی برای همیشه خاموش شده و تلسکوپ فضایی جیمز وب که در سال 2013 به مدار زمین خواهد رفت، جایگزین آن خواهد شد.

بر اساس گزارش ویرد، تلسکوپ هابل طی خدمت 20 ساله اش به زمینیان علاوه بر ارتقا موثر علم نجوم بیش از 880 هزار مأموریت رصد را به انجام رسانده و در عین حال از بیش از 29 هزار جرم کیهانی بالغ بر 570 هزار تصویر زیبا به ثبت رسانده است.

خبرگزاری مهر

تلسکوپ چاندرا به تازگی تصویری شگفت انگیز از سحابی را به ثبت رسانده و به زمین ارسال کرده است که مشابه دست انسان بوده و تمامی انگشتان دست در آن قابل تشخیص است.

تصاویر جدیدی که به تازگی توسط سازمان ناسا ارائه شده است، صحنه ای از یک دامنه بزرگ ستاره ای را به ثبت رسانده است که ظاهری مشابه دست انسان دارد.

این تصویر توسط تلسکوپ چاندرا به ثبت رسیده و سحابی اشعه ایکسی را با 150 سال نوری وسعت نشان می دهد. در این دست کیهانی می توان به خوبی انگشتهای آبی رنگ و شبح مانند را از یکدیگر تشخیص داد. انگشت شست، اشاره، حلقه به خوبی مشخص بوده و انگشت میانی در هاله ای از ابرهای آتشین و قرمز رنگ قرار گرفته است.

به گفته اخترشناسان، این تب اختر به سرعت درحال چرخش به دور ستاره ای نوترونی است که انرژی شدیدی را به منظور شکل دهی ساختارهای پیچیده کیهانی به بیرون منتشر می کند. یکی از محصولات انرژی این ستاره، دست کیهانی است که در تصویر قابل مشاهده است.

بر اساس گزارش سی ان ان، سحابی B1509 که توسط یک ستاره فروپاشیده شکل گرفته است یکی از قدرتمندترین مولدهای الکترومغناطیسی در کهکشان به شمار می رود. این سحابی از جریان شدید الکترونها و یونهایی که در حدود هزار و 700 سال پیش در اثر پدیده ای ناشناخته جاری شده اند، شکل گرفته است.

به گفته متخصصان ناسا، ساختار انگشت مانند این سحابی نیز در اثر انرژی دهی به ذرات گازهای مجاور سحابی به وجود آمده است.

_{موضوع :نجوم}

تصویر بسیار زیبای بالا عظمت کهکشان راه شیری را در یک شب تابستانی به رخ ما میکشد .

امروزه  همزمان با پیشرفت علم وتکنولوژی بررسی  فرضیه های پایان حیات انسان و مساله امکان وجود حیات در کرات دیگر موضوعات جالب و پرطرفداری شده است . هنوز از جنجال رسانه ای مشاهده شدن زنی در مریخ چند ماهی نمی گذرد که ستاره شناسان پا را فراتر گذاشته و مساله امکان وجود حیات در کهکشان راه شیری را به میان اوردند.

نتایج بررسیهای ستاره شناسان نشان می دهد که در کهکشان راه شیری ستارگان زیادی وجود دارند که شبیه به خورشید هستند و بنابراین احتمال وجود سیارات شبیه به زمین و امکان حیات در سیارات اطراف این ستارگان زیاد است. بین 20 تا 60 درصد از ستارگان شبیه به خورشید در کهکشان راه شیری جمع شده اند که این مسئله شرایط مطلوبی را برای جمع آوری اطلاعات درباره سیارات سنگی فرا منظومه شمسی که شبیه به زمین هستند فراهم می کند.

^{کهکشان راه شیری}

جوانترین این ستارگان بین 10 تا 30 میلیون سال سن دارند در حالی که از عمر پیرترین آنها بین یک تا سه میلیارد سال می گذرد.(جالب است بدانید عمر زمین  در حدود ۴.۶  میلیارد سال تخمین زده شده است.)

 با مطالعه و رصد تکامل گازها و ذرات گرد و غبار اطراف  این ستارگان شبیه به خورشید می توان فرضیه ای را در خصوص اطلاعات و تکامل یک منظومه سیاره ای ارائه کرد.

همچنین بخوانید

• چرا اذرخش را به رنگهای مختلف می بینیم؟
• سیاره ای شگفت انگیز در خارج از منظومه شمسی کشف شد .
• منشا منظومه شمسي 
•  مرگ خورشید 
• زیباترین ستاره دنباله دار شناسایی شد.

اگر این مطلب برایتان جالب بود  جالب است بدانید را همیشه بخوانید

_{موضوع نجوم}

عکسی که در اواخر سال گذشته میلادی توسط كاوشگر اسپریت سازمان ناسا از سطح كره مریخ گرفته شده بود این تصور چندین ساله را که حیات در کره مریخ وجود دارد را شدت بخشید  . تصویر جسمی شبیه پیكره انسان را بر روی مریخ نشان می داد . بلافاصله سایتهای اینترنتی زیادی به موضوع پرداختند و عکس را بطورت زنی زنده نشسته روی کوه تفسیر کردند .

اما واقعا این جسم چیست ؟ ستاره شناسان  انرا فقط قطعه ای سنگ دانسته اند .

از انجایی که مریخ ۳۵ میلیون مایل از زمین فاصله دارد حتی بهترین تلسکوپ ها هم قادر به تشخیص جزئیات اشیا نیستند .

ستاره شناسان معتقدند به همان دلیلی که باعث می شود مردم صورتهایی را در ابر ها یا لکه های قهوه ببینند این عکس را هم انسان می بینند . بعلاوه مساله این است که اگر حیاتی هم در این سیاره باشد تا چه حدی این حیات می تواند شبیه انسان باشد ؟

بیشتر بخوانید  space &  foxnews& allday.msnbc.msn

همچنین بخوانید

• آب سطح مریخ دو سال قبل تمام شده است
• منطقه ای برای زندگی در مریخ

اگر این مطلب برایتان جالب بود  جالب است بدانید را همیشه بخوانید

این حالت به مدت ۴۰ دقیقه ادامه داشته است.

از لحاظ علمی این حالت  هاله خورشیدی یا عکس خورشید mock sun  است که دلیل ایجاد ان انعکاس ذرات کریستال یخ  موجود در ابرها  می باشد .

پدیده عکس خورشید در مناطق قطبی به وفور دیده می شود در مناطق دیگر به ندرت اتفاق می افتد.

منبع

  سیاره سرخ هم در سطح نزدیک قطب ها و هم در اعماق دارای یخ است.همچنین بدون تردید جریان های رودخانه ای کوتاهی نیز در این سیاره وجود دارند و در سالهای اخیر چند گودال تولید شده اند که بطور ناگهانی آب از آنها خارج شده است اما این آب ها پس از رسیدن به سطح مریخ به دلیل شرایط فشاربسیار ضعیف اتمسفر موجود در این سیاره به سرعت تبخیر شده اند.

 در حال حاضر فشار اتمسفر مریخ 1/6 میلی بار است که این میزان در زمین در حدود 1000 میلی بار است.
در این حال در سطح مریخ آب تنها می تواند در دمای بین 0 تا 10 درجه سانتی گراد وجود داشته باشد بطوری که وقتی آب به 10 درجه رسید به سرعت به جوش می آید و به صورت بخار وارد اتمسفر می شود. خبرگزاری مهر

 دانشمندان هنگامى كه از سيگنالهاى راديويى ارسالى از دو فضاپيما واقع در فاصله بين ستاره اى بمنظور تهيه نقشه هاى مسير يابى استفاده مى كردند به نتايج غيرمترقبه اى در اين خصوص دست يافتند.

این گروه از دانشمندان بین المللی با استفاده از تلسکوپ "سرو پارانل" آژانس فضایی اروپا در شیلی و شبکه تلسکوپی VLBA در آمریکا موفق به شناسایی ستاره ای مرده شدند که مواد اصلی آن می تواند از 10 تا 100 برابر حجم خورشید برسد.

این ستاره که " اس – اوری " نام دارد، در حقیقت یک ستاره تپنده است که هر 120 روز یکبار به دور 20 درصد از قطر خود می گردد و در این فرایند مقداری از جرم مواد درون خود را به فضا پرتاپ می کند، بنابراین هر سال جرمی معادل جرم کره زمین را از دست میدهد

بررسی این ستاره چگونگی مرگ خورشید و پایان منظومه شمسی را پیش بینی کنند .خبرگزاری مهر

عصر ایران به نقل از ایزوستیا

دکتر محمدجواد لاريجاني ، که از بدو تاسيس ، رياست اين پژوهشکده را برعهده داشته است. اين پژوهشگاه که در آن رياضيدانان ، فيزيکدانان و فيلسوفان برجسته اي مشغول کار هستند، معتبرترين مرکز تحقيقات دانشهاي بنيادي خاورميانه است و مراودات علمي بسيار وسيعي دارد.
دکتر لاريجاني: در حال حاضر هم بيش از 70مرکز دانشگاهي و تحقيقاتي از خدمات و سرويس هاي شبکه اي اين پژوهشگاه استفاده مي کنند. دپارتمان علوم نجوم هم که اخيرا به ساختار پژوهشگاه اضافه شده است ، داراي رسالت بزرگي چون اجراي طرح رصدخانه ملي است. در حال حاضر، محل احداث رصدخانه مشخص شده و با احداث آن بعد از هزار سال که از زمان خواجه نصير مي گذرد ايران شاهد حضور دومين رصدخانه حرفه اي خود خواهد بود. در اين مرکز قرار است مطالعات نجومي ، اخترفيزيک و کيهان شناسي در سطح کاملا حرفه اي انجام و از طريق شبکه هاي فيبر نوري با همه دانشگاه هاي کشور به تبادل اطلاعات پرداخته شود. اين رصدخانه باعث احياي مجدد علوم نجوم در ايران خواهد بود.

 تاکنون بيش از 200 سياره خارج از منظومه شمسى کشف شده است و سياره جديدى که کشف شده  و آن را " اکس او ترى بى " نام نهاده اند از همه لحاظ از ديگر سيارات شگفت انگيز تر است.

 اين سياره بزرگترين و حجيم ترين سياره در ميان 200 سياره خارج از منظومه شمسى است که  کشف شده و نکته جالب تر آنکه مدار اين سياره دايره نيست بلکه شکلى بيضوى دارد.

 حجم اين سياره نيز ما را به شگفتى واداشته است که چيزى ميان يک سياره و يک خرده ستاره است .

آريا به نقل از خبرگزارى فرانسه