محققان مرکز فضایی گودارد در آمریکا در پی مطالعه بر روی نمونه‌های گرفته شده از یک ستاره دنباله دار در سال 2006، یک نوع آمینو اسید به نام گلیسین را شناسایی کرده‌اند. این نمونه‌ها توسط کاوشگر Stardust گرفته‌شده‌اند.

گلیسین نوعی آمینو اسید است که برای ساخت گلوتاتیون و پورفیرین، از مواد تشکیل دهنده هموگلوبین خون، در بدن مصرف می‌شود.

آمینو اسید‌ها ملکول‌های کوچکی هستند که با اتصال تعداد زیادی از آن‌ها پروتئین تولید می‌شود. دانشمندان بارها رد این مواد را در سنگ‌های آسمانی که با زمین برخورد می‌کنند پیدا کرده‌اند و پیش‌تر، در طیف نگاری گازهای کهکشان‌های دوردست شواهد وجود گلیسین یافت شده‌است.

به گفته دانشمندان این امر می‌تواند یکی از فرضیه‌های تشکیل زمین را ثابت کند. بر اساس این فرضیه مواد اساسی حیاتی زمانی که سیارک‌ها و ستاره‌های دنباله‌دار به زمین برخورد کردند، به سیاره ما وارد شدند.

اگر این فرضیه اثبات شود، می توان نشان داد زمانی که یک سیاره از یک ابر ستاره‌ای متولد می‌شود، نشانه‌های حیات از همان زمان تولد در آن یافت می‌شود.

^مهر

محققان اعلام کردند وجود فورانهای گازی در منطقه قطبی قمر انسلادوس می تواند نشانه ای قابل قبول بر اثبات وجود اقیانوسهای زیر زمینی در این قمر به شمار رود.

مطالعات جدید نشان می دهد آبفشانهای عظیم قمر انسلادوس می تواند از اقیانوسهای نمکی زیر سطح این قمر نشات بگیرد، ایده ای که می تواند احتمال وجود حیات در این قمر را تقویت کند.

دانشمندانی که در حال مطالعه بر روی این قمر سیاره زحل به سر می برند از ماموریت کاسینی ناسا استفاده کرده و موفق به یافتن نمک سدیم در ذرات یخی موجود در حلقه زحل شدند. محققان بر این باورند که حلقه بیرونی سیاره زحل با نام حلقه E از آب فشانهای عظیمی در منطقه قطب جنوبی انسلادوس که مواد را به فاصله ای سه برابر شعاع قمر پرتاب می کنند، به وجود آمده است.

از زمان کشف قمر انسلادوس در سال 2005 این قمر کوچک به یکی از برترین کاندیداهای وجود حیات در منظومه خورشیدی تبدیل شده است زیرا این قمر حداقل دو شرط از سه شرط وجود حیات در خود را داراست. حرارت آن متعادل بوده و ساختارهای ارگانیک کافی در آن موجود است. آخرین شرط برای اثبات وجود حیات در این قمر وجود آب مایع است که اثبات وجود این ماده با تحلیلهای آب فشانهای گازی موجود بر روی سطح این قمر که به نظر از اقیانوسهای نهانی سیاره نشات می گیرند، ممکن خواهد شد.

محققان فیزیک هسته ای موسسه ماکس پلانک اعلام کردند به طور حتم آب مایع باید در زیر سطح در حرکت باشد زیرا تنها در این صورت میزان نمک یافته شده در حلقه زحل امکان حل شدن داشته است. محققان معتقدند منابع اصلی توده های فورانهای بخار مانند یا آب فشانها در این قمر مناطقی فعال برای یافتن شواهدی بر اثبات وجود اقیانوسهای نمکی خواهد بود.

زمانی که ذرات بیرونی ترین حلقه زحل توسط تحلیلگر ذرات کاسینی مورد بررسی قرار گرفت، سدیم یکی از موادی بود که در تمامی بررسی ها در میان ذرات به چشم می خورد. کربناتها نیز از دیگر ترکیباتی بودند که قادر به پیش بینی اقیانوسهای پنهانی در انسلادوس به شمار می رفتند.

با این همه مطالعات دیگر توسط رصدخانه های زمینی تاکنون موفق به کشف سدیم در آب فشانهای انسلادوس نشده اند.

بر اساس گزارش رویترز، اطلاعات بیشتر در رابطه با انسلادوس طی ماموریت آتی به سوی این قمر در ماه نوامبر به دست خواهد آمد.

_مهر

آغاز ماموريتهاي اخير ناسا به منظور انجام مطالعات جديد بر روي کره ماه باعث شده تا به بررسي خصوصيات شگفت انگيزي از کره ماه پرداخته شود که شايد تکرار هميشگي اين حقايق ميزان توجه نسبت به ارزشهاي علمي آن را کاسته باشد.

مدارگرد اکتشافي ماه که هفته گذشته به فضا پرتاب شد سطح ماه را با جزئياتي بي سابقه نقشه برداري و ثبت خواهد کرد و حتي قادر خواهد بود مسير حرکت کاوشگرهايي را که در گذشته بر روي اين کره حرکت کرده اند را به ثبت برساند.

مدارگرد ديگر اين ماموريت نيز طي دو مرحله با حفره شاکلتون در قطب جنوبي ماه برخورد خواهد کرد تا دانشمندان بتوانند موادي را که در نتيجه برخورد به بيرون پرتاب مي شوند را مورد مطالعه قرار دهند. تمامي اين هزينه ها و تلاشها با هدف کشف اطلاعات بيشتر و جديدتر از قمر زمين است تا دانشمندان بتوانند ساختار اصلي اين کره، تاريخچه دقيق آن و احتمال وجود آب در حفره هاي تاريک و مرموز ماه را کشف کنند.

نشريه لايو ساينس پس از آغاز ماموريتهاي جديد ناسا در راستاي بازگرداندن انسان به کره ماه، به بررسي 10 حقيقت شگفت انگيز درباره ماه پرداخته است.

ماه در نتيجه برخوردي شکل گرفته است که از آن با نام برخورد عظيم يا برخورد بزرگ ياد مي شود. اخترشناسان به منظور توضيح اين پديده نظريه اي را با اين مضنون ارائه کرده اند: در حدود 4.6 بيليون سال پيش، جسمي عظيم در ابعاد سياره مريخ اندکي پس از شکل گيري خورشيد و منظومه خورشيدي با زمين برخورد کرده است. در نتيجه اين برخورد ابري از صخره هاي تبخير شده مرکب از اجرام کيهاني و بدنه زمين به مدار خارجي زمين پرتاب شد. اين ابر به تدريج سرد و فشرده شده و حلقه اي کوچک را از اجرام جامد تشکيل داد که با جمع شدن اين اجرام در کنار يکديگر ماه کنوني شکل گرفت.

هر روز و طي زمانهاي متغير ماه از سمت شرق طلوع کرده و در سمت غرب غروب مي کند. فرايندي که شباهت زيادي به روند حرکتي خورشيد و ديگر ستاره ها دارد.

زمين در حال چرخش بر محور خود در جهت شرق است که اين پديده باعث نمايان شدن اجرام کيهاني و ناپديد شدن آنها در طول زماني معين مي شود. کره ماه نيز طي هر 29.5 روز سفري مداري حول زمين دارد که اين حرکت تدريجي در آسمان رو به شرق صورت مي گيرد. به همين دليل است که طلوع ماه در برخي روزها با 50 دقيقه تاخير صورت مي گيرد. اين شيوه حرکتي همچنين مي تواند دليل طلوع گاه به گاه زودهنگام ماه در هنگام عصر و يا در طول روز را توضيح دهد.

برخلاف آنچه به نظر مي آيد، ماه هيچ وجه تاريکي ندارد. ماه تنها وجه دور افتاده اي دارد که امکان مشاهده آن از زمين وجود ندارد. دليل اين پديده به زمانهاي گذشته باز مي گردد. در گذشته هاي دور تاثيرات گرانشي زمين باعث کند شدن چرخش ماه حول محور خود شد. به محض اينکه چرخش ماه به اندازه اي کند شد تا با دوره چرخشي خود به دور زمين انطباق پيدا کند، تاثير گرانشي زمين بر روي ماه تثبيت شد. به همين دليل ماه در حال حاضر يک بار به دور زمين چرخيده و يک بار حول محور خود حرکت مي کند و به دليل اينکه هر دو اين چرخشها در زماني واحد شکل مي گيرند، زمين تنها قادر به مشاهده يک وجه از کره ماه خواهد بود.

کره ماه 27 درصد از ابعاد زمين را با جرمي کمتر تشکيل مي دهد. در عين حال گرانش موجود در کره ماه تنها 1.6 گرانش کره زمين اندازه گيري شده است. به همين دليل در صورتي که تکه سنگي در کره ماه از بالا به پايين پرتاب شود، سرعت سقوط آن بسيار کمتر از سرعت سقوط همان سنگ در زمين خواهد بود. همچنين در صورتي که وزن فردي در روي زمين 68 کيلوگرم باشد، همان فرد در کره ماه 11 کيلوگرم وزن خواهد داشت.

مدار حرکت ماه به دور زمين بر خلاف باور بسياري بيضوي است و نه دايره. به همين دليل فاصله ميان مرکز زمين و مرکز ماه طي هر يک از دوره هاي کامل چرخش ماه، متغيير است. در نزديکترين فاصله ماه به زمين که اصطلاحا حضيض خوانده مي شود فاصله اين دو جرم کيهاني از يکديگر 363 هزار و 300 کيلومتر خواهد بود. اين فاصله در نقطه عکس، يعني در دورترين فاصله ممکن به 405 هزار و 500 کيلومتر افزايش پيدا مي کند. به بياني ديگر زمانيکه ماه در نزديکترين فاصله خود از زمين کامل شود، 14 درصد بزرگتر ديده شده و درخشش آن 30 درصد افزايش خواهد يافت.

حفره هاي موجود در سطح کره ماه مي تواند گذشته سخت اين کره را به خوبي آشکار سازد. به دليل نبودن نزديک به مطلق اتمسفر در ماه و کم بودن فعاليتهاي دروني در اين کره، تعداد حفره هايي که در اثر برخوردهاي شديد در بيليونها سال پيش در ماه به وجود آمده اند رکورد منحصر به فردي را به ثبت رسانده اند.

با تخمين تاريخ حفره هاي ماه، دانشمندان دريافته اند که سياره زمين به همراه قمر خود در حدود چهار بيليون سال پيش تحت بمباران شديد کيهاني بوده است.

ماه شکل کروي و دوار ندارد بلکه تخم مرغي شکل است. در صورتي که ماه با دقت مورد مطالعه قرار گيرد مي توان ديد که مرکز ماه درواقع مرکز هندسي اين قمر به شمار نمي رود و در واقع با مرکز واقعي کره دو کيلومتر فاصله دارد.

فضانوردان ماموريت آپولو طي بازديد خود از کره ماه از لرزه نگار استفاده کرده و دريافتند اين جرم خاکستري جرمي مرده به شمار نمي رود. ماه لرزه هاي کوچک از کيلومترها پايين تر از سطح خارجي ماه سرچشمه مي گيرند و اينگونه به نظر مي رسد اين لرزه ها تحت تاثير کشش گرانشي زمين به وجود مي آيند. شکستگي هاي کوچک و فوران گاز از نشانه هاي وجود ماه لرزه در اين کره درخشان است.

دانشمندان بر اين باورند ماه نيز داراي هسته اي داغ و مذاب مشابه زمين است. اما اطلاعات به دست آمده از کاوشگر سازمان ناسا در سال 1999 نشان مي دهد که ماه داراي هسته اي بسيار کوچک بوده که تنها دو تا چهار درصد از جرم کلي ماه را تشکيل مي دهد. اين ابعاد در برابر ابعاد هسته زمين که 30 درصد از جرم کلي زمين را تشکيل مي دهد کاملا ناچيز است.

عامل اصلي جزر و مدهاي موجود در زمين با در نظر نگرفتن تاثيرات اندک خورشيد، کره ماه است. گرانش ماه باعث ايجاد کشش بر روي اقيانوسهاي زمين مي شود. در ماه جديد و کامل، خورشيد، زمين و ماه در يک رديف قرار مي گيرند که اين پديده جزر و مد بيشتري را نسبت به شرايط عادي به وجود مي آورد. زماني که ماه در تربيع اول يا آخر قرار دارد خفيف ترين جزر و مد به وجود مي آيد. چرخش 29.5 روزي ماه به دور زمين کاملا دوره اي نبوده و در نزديکترين موقعيت ماه نسبت به زمين بيشترين جزر و مدها به حالت جهشي افزايش پيدا مي کنند که به اصطلاح جزر و مد جهشي حضيضي خوانده مي شوند.

از ديگر تاثيرات جالب توجه کششهاي قمري اين است که ماه طي اين جزر و مدها قسمتي از انرژي زمين را مي ربايد که اين پديده باعث کاهش 1.5 ميلي ثانيه اي سرعت زمين در هر قرن مي شود.

با توجه به آنچه گفته شد، ماه سالانه مقاديري از انرژي زمين را ربوده و از آن براي بالا کشيدن خود به اندازه چهار سانتيمتر در بالاترين مدارش استفاده مي کند. محققان معتقدند ماه زماني که در حدود 4.6 بيليون سال پيش شکل گرفته است، فاصله اي برابر 22 هزار و 530 کيلومتر از زمين داشته است که اين فاصله اکنون به 450 هزار کيلومتر افزايش پيدا کرده است.

در عين حال سرعت چرخش زمين رو به کندي است و به همين دليل روزهاي زمين رو به طولاني تر شدن گذاشته اند. به تدريج صعود کشش سياره زمين در ميان يک خط فرضي ميان مرکز زمين و ماه انباشته خواهد شد و به اين شکل تغييرات چرخش سياره اي زمين متوقف خواهد شد. در اين صورت يک روز زمين برابر يک ماه خواهد شد. در صورت وقوع چنين پديده اي که احتمال آن به بيليونها سال در آينده نسبت داده شده است، يک ماه زمين بسيار طولاني شده و ماه به تدريج فاصله خود را از زمين افزايش خواهد داد.

دانشمندان موسسه علوم سیارات فراخورشیدی ناسا، در برنامه تحقیقاتی خود توانستند در قلب کهکشان مارپیچ راه شیری، مجموعه‌ای آشفته از ستارگان، گرد و غبار، گاز و یک سیاهچاله بسیار بزرگ را شکار کنند.

این محققان با استفاده از رصدهای تلسکوپ فضایی اسپیتزر نشان دادند که شرایط مرکز این کهکشان بسیار آشفته است و بادهای ستاره‌ای بسیار پر قدرت و شوک‌های موجی قوی، این منطقه را احاطه کرده‌اند.

ستاره‌شناسان دریافتند که ستاره‌ها می‌توانند در این مکان آشفته و پر هرج و مرج شکل گیرند و متولد شوند.

این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "این ستاره‌ها شبیه به سوزن‌هایی در یک کوه کاه هستند. هیچ راهی برای رصد آنها با استفاده از نور مرئی وجود ندارد چرا که گرد و غبار زیاد این منطقه از راه شیری، مانع عبور نور می‌شود. به همین منظور ما از دستگاه‌های فروسرخ تلسکوپ فضایی اسپیتزر استفاده کردیم."

هسته کهکشان راه شیری یک منطقه اسرارآمیز در فاصله حدود 600 سال نوری از زمین است. در این هسته در حدود 10 درصد از تمام گازهای موجود در کهکشان راه شیری جمع شده‌اند.

به گزارش ماهنامه نجوم، در تحقیقات اخیر، این دانشمندان موفق شدند بیش از 100 جسم ستاره‌ای بسیار جوان را شناسایی کنند که جوان‌ترین آنها در حدود کمتر از یک میلیون سال سن دارد.

دانشمندان موفق به تولید سریعترین و حساس ترین دوربین نجومی جهان شدند که می تواند در ثانیه هزار و 500 تصویر با کیفیت عالی را از کم نورترین اجرام کیهانی به ثبت برساند.

اولین تصویر 240 در 240 پیکسل این دوربین با همکاری سازمان ESO و دانشمندان مرکز ملی CNRS به ثبت رسید.

عملکرد این دوربین با عملکرد هیچ یک از دوربینهای نجومی موجود در جهان قابل مقایسه نیست زیرا این دوربین قادر است به بسیاری از مناطق قابل مطالعه در جهان هستی نفوذ کرده و تصاویر با ارزشی را به ثبت برساند.

دوربین Ocam قسمتی از نسل دوم یکی از تجهیزات تلسکوپ VLT به نام اسفیر است. اسفیر که در تاریخ 2011 نصب خواهد شد تصاویری از سیاره های فراخورشیدی عظیم که در نزدیکی ستاره ای در حرکتند به ثبت خواهد رساند.

دوربینی پر سرعت مشابه دوربین Ocam نیازمند تجهیزات انطباق نوری است تا بتواند تاثیرات تار کننده اتمسفر زمین بر روی تصاویر را از بین برده یا کاهش دهد. این اختلال اتمسفری باعث می شود ستاره ها به شکلی که از روی زمین دیده می شوند، تلالو داشته باشند.

دوربین Ocam به همراه ردیاب CCD220 توسط شرکتی انگلیسی تولید شده در حال حاضر عنوان سریعترین و حساس ترین دوربین نجومی جهان را به خود اختصاص داده است.

شايد يكي از دلايلي كه هنوز نشانه حيات در مريخ يافت نشده اين باشد كه در طول 20سال گذشته ناسا هيچ ماموريت فضايي ديگري در اين سياره انجام نداده است.

اما از طرفي نتيجه تحقيقات ناسا اندكي گيج‌كننده به‌ نظر مي‌رسد چراكه اگر به واقع روي اين سياره هيچ نشانه‌اي از حيات وجود نداشته باشد قاعدتاً بايد برخورد ستاره‌هاي دنباله‌دار و سياره‌هاي كوچك‌تر به مريخ مقداري مواد آلي روي سطح آن باقي بگذارد.

برخي دانشمندان مي‌گويند عناصر آلي ممكن است از طريق رخدادهاي طبيعي از بين رفته باشند.

يكي از محققان ناسا سال گذشته در بررسي نمونه خاك مريخ به‌طور اتفاقي دريافت كه ممكن است تركيب آلي «پركلرات» در خاك اين سياره وجود داشته باشد.

پركلرات در دماي پايين نسبتاً بي‌ضرر است اما در دماي چند صد درجه سانتي‌گراد مقدار زيادي اكسيژن آزاد خواهد كرد كه اگر در مجاورت مواد قابل اشتعال قرار بگيرد آنها را خواهد سوزاند و درست به همين دليل است كه از اين تركيب براي پرتاب موشك استفاده مي‌شود.

گروه تحقيقاتي ناسا همچنين نمونه خاك مريخ را در درجه حرارتي كه در آن تصعيد شده و به‌صورت گاز در مي‌آيد مورد بررسي قرارداده و دريافته‌اند پس از احتراق هيچ‌گونه آثاري از مواد آلي در آن يافت نمي‌شود.

آنها مي‌گويند: حتي اگر مقدار پركلرات و يا مواد آلي ديگر در خاك بسيار اندك باشد، دليل بر عدم‌ وجود آن نيست و شايد ما در تحقيقات خود راه اشتباه را رفته باشيم.

اما اكنون اين احتمال براي آنها مورد توجه قرارگرفته كه راهپيمايي روبات‌ها روي سطح اين سياره نيز ممكن است تركيبات آلي مورد نظر را از بين ببرد چراكه ممكن است فعاليت آنها موجب بالارفتن دماي خاك شده و تركيبات موجود در آن را متصاعد كند.

درهرحال اين گروه تحقيقاتي قصد دارند پيش از آنكه وجود حيات در اين سياره را به كلي منتفي بدانند تحقيقات پيچيده‌تري را اين بار روي سنگ‌هاي سياره مريخ انجام دهند تا شايد بتوانند اثري از نمك كربنات، پركلرات يا اكسيد آهن كه همگي داراي نشانه‌هاي وجود حيات هستند پيدا كنند.